anoniem

' ik wist niet dat jij zo zenuwachtig kon zijn' een uitspraak van mijn moeder vandaag, ik had wel willen antwoorden, 'gij kent mij ook niet meer, ge weet niet wie ik ben'.
Niet dat het mogelijk is, aangezien ik het soms zelf allemaal niet meer weet. Laat u niet bedriegen door mijn zelfzekere schijn.

liefdesperikelen

Om nog maar eventjes terug te komen op mijn vorig post over mijn kinderlijke naïviteit, ik denk dat ik weer maar een plat met mijn neus tegen een deur gelopen ben. Waarom maak ik toch steeds de verkeerde keuzes en beslissingen? En al helemaal als het gaat over liefde, verliefdheid en al die onzin die daarbij hoort.

Kriebels en verliefd zijn, is zo mooi, maar toch, het zal wel aan mij liggen hoor, loopt er wel altijd iets mis. Ik ben een beetje massochistisch als het op relaties aankomt en val dus altijd op iemand die waarschijnlijk toch niet de juiste is. Ik zou hiervan af moeten kunnen stappen, ik drijf mijn vriendinnen er immers het gekhuis mee in, maar een vos verliest z'n haren wel, maar niet z'n streken, zeggen ze toch altijd.

Ik hoop dat mijn nieuwste crush een beter einde heeft dan het begin nu is. Eigenlijk mag en kan de relatie niet, maar toch voelt het goed en vertrouwd. Achja, laten we gewoon hopen op een happy end of misschien een beter en kritisch inzicht van mezelf.

Moet je een snoepje hebben?

Als we klein zijn horen we vaak "niet met vreemde mensen meegaan" of " geen snoepjes aannemen van vreemde meneren". Als we ouder zijn, moeten we deze dingen zelf maar beslissen. Eens we een bepaalde leeftijd hebben bereikt, zouden we die kinderlijke naïviteit achter ons moeten hebben gelaten. Daar zit nu net mijn probleem, diep vanbinnen ben ik nog steeds dat kleine hulpeloze meisje.
Ik geloof misschien gewoon graag dat niet iedereen slecht is en zie graag het goede in mensen. Tuurlijk zijn er altijd mensen met slechte bedoelingen, maar toch niet iedereen.
De wereld is al grauw genoeg, laat mij dan maar dromen dat er nog veeld goede mensen rondlopen.

wat nu?

Een knagend gevoel kriebelt door mijn buik.

ik heb iets gedaan, maar of het goed of slecht is/was, daar ben ik niet uit, nog niet alleszinds. Ik kan alleen maar afwachten, het is een stap vooruit, maar ik weet alleen niet in welke richting, de juiste of de foute. Het is niet meer in mijn handen, maar toch, ik loop de muren op. Deed ik er wel goed aan?

Ik heb er inmiddels spijt van en toch ook niet, ik weet het allemaal eventjes niet meer.

Heeft er iemand misschien goede raad?

whiiii

21 jaar geleden, gebeurde er iets wonderlijks, :D ik werd geboren,

awel nu zeg ik lekker,

Happy -B-day to me

tranen

ik wil huilen om zoveel verdriet, maar het gaat niet meer, de tranen zijn op. Staren naar de oneindigheid is het enige wat me nog rest.

zo moe. My cry for help

ik ben zo moe, zo ontzettend moe, ik kan niet meer, het is te veel. Ik slaap niet meer, en ben zo moe.

Het is allemaal te veel, ik ben niet meer blij of gelukkig, ik weet niet meer hoe dat moet. het gaat niet meer. Ik sta zo alleen, er is niemand. Wat is gelukkig zijn? Het is alvast niet dat knagende gevoel in je maag of die voortdurende pijn in je hart. De tranen blijven komen, een voor een, de zoute smaak over mijn wangen.
Geluk is ook niet die ongelofelijke puinhoop in mijn hoofd, ik weet niets meer. Kan niet meer omgaan met mensen, weet niet meer wat of hoe ik mij moet gedragen.

Wie ben ik, en waarom ben ik zo?

Zoveel vragen en geen antwoorden

ik zit een een diep zwart gat en wil er uit, maar het lukt me gewoon niet.

soms wou ik...

Soms wou ik dat ik net zoals hen was, die mooie , zelfzekere meisjes. Ik zou ook eens nagekeken willen worden, of spontaan met me laten flirten. Eigenlijk wil ik dit niet soms, maar vaak, nee, zelfs altijd. Iedereen weet altijd wat te doen, waarom ik dan niet?

Ik heb soms het gevoel dat iedereen beter af is zonder mij, de wereld zou een mooiere plaats zijn, moest ik er niet zijn. Niet dat iemand het zou merken als ik er niet was, ik ben het typische negeerbare meisje, wat niemand kent, aanspreekt of zelfs maar ziet staan.

Als ik er niet meer ben, zou iemand het merken?

slapeloos

ik lag te woelen, te draaien, te keren in mijn bed vanacht. langzaam tikte de tijd op de wekker voorbij, minuten werden uren, uren ongeveer een hele nacht. Af en toe dommelde ik in om weer telkens opnieuw wakker te worden, rechtop zittend in het bed. Langzaamaan kwam de ochtend, ik stond op met een dubbel gevoel en ook zo moe.
Wie wat waar waarom alles draait door mijn hoofd. Ik moet op zoek naar antwoorden, dat is mijn queeste.

Wat is dat toch allemaal?

Wat is dat toch deze week, heb ik ergens iets op mij hangen ofzo? Nu vraag je je vast af waarover het gaat, wel het zit zo. Deze week val ik blijkbaar in de smaak bij mannen, nu ja mannen...

Het begon allemaal dit weekend, ik ga uit, met mijn vriendje weliswaar. Wat is daar nu vreemd aan, zul je denken? Wel ik sta er in een gewone outfit, niets sletterig ofzo, gewoon een kleedje met mouwen en een legging. Op een gegeven moment moet mijn vriendje naar het toilet, de natuur roept soms he. Ik sta daar dus mannenloos :D Niet voor lang zo blijkt. Een seconde nadat mijn vriend uit het zicht is verdwenen staat er al een vies ventje tegen mij op te schuren. Joepie denk ik dan, lang leve de ellebogen!!! (Dit hielp niet natuurlijk, gelukkig kwam mijn vriendje snel terug :p) Een half uurtje later sloeg de dorst toe en ging mijn vriendje drank halen, hij weg, voel ik toch niet een hand op mijn kont van een man die minstens dubbel zo oud is als mezelf(megajakkes!!!!) Zeer grappig allemaal volgens de omstaanders, ikzelf zie er de humor minder van in eigenlijk.

Ik denk dan het is gelegenheidsgebonden en het ligt aan het weekendsfeertje (lees :zatte mensen)

Nu vandaag midden in de week (woensdag dus) wandel ik van de bushalte naar huis, het zonnetje schijnt immers. Ik wandel dus, alleen rustig mijmerend over de lente en al die leuke lentekriebels. Opeens vertraagt er een auto, met een jonge kerel in (duh...) hij bekijkt me van kop tot teen, glimlacht eventjes naar mij en knikt (ken de kerel totaal niet) en rijdt dan gewoon vlot door.

Nu de moraal van het verhaal is: mannen zijn raar!!!!

Het ligt misschien aan mij, maar toch waarom doen ze dat, vraag ik er om? Ik dacht het niet dus! Ik vraag er niet om om door een of andere vettige kerel begaapt of bepottelt te worden, ik doe da toch ook niet en eerlijk gezegd ik hou er ook niet van. Maarja het is lente, we zullen er in de tijden van warm weer en dus ook minder kleding weer mee moeten leven...

stinkerds

Wat hebben mensen toch met een lijfgeur? Ik ga hier eventjes een tipje geven: zeep en deodorant. Ja echt, het helpt.

Ik nam vandaag, zoals wel vaker gebeurt, de bus. Stelt u zich het nu even voor. Het is druk, veel mensen nemen de bus, er is geen plaats. Plots zie je een vrij stoeltje naast iemand, logischerwijs neem je er plaats. Een seconde later heb je spijt van deze actie, de persoon naast je ruikt niet zo fris (om maar niet te zeggen dat die persoon stinkt).

Nu stel ik me de vraag: is het dan zo moeilijk om s'ochtends als je opstaat eventjes een beetje zeep en water te gebruiken en daarna een vleugje deo te spuiten? Ik hou niet van stinkerds en al helemaal niet op een bus. Er zitten mensen in de buurt, denk dan toch aan die persoonlijke hygiëne.
Tot zover mijn spannende belevenissen van vandaag

nieuwe start?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier mijn gedacht nog eens ben komen spuien. Het is ondertussen al terug een koude dag, na zo een mooie lente-week. Ik denk dat het weer een beetje mijn gemoed volgt. Bloemen staan al in bloei en nu na een nachtje sneeuw kan dat zo allemaal stuk zijn, dit is niet alleen in de natuur zo, maar ook bij ons. Een verkeerd woord, een verkeerd opgevatte uitspraak en heel veel is kapot. Toch hoop ik dat net zoals die bloempjes weer zullen bloeien ook voor mensen een nieuwe start kan komen.

Een gebroken hart

Een traan vormt zich in haar ooghoek, stilletje rolt deze traan over haar wang naar haar lippen. Het smaakt een beetje zout, maar dat deert haar niet. De smaak is niet half zo erg als de pijn in haar hart. Waarom toch? Ze begrijpt het niet, de reden van zijn vertrek was zo vaag. Het lag volledig aan haar, volgens hem, maar hijzelf is toch ook niet perfect, hij heeft ook fouten gemaakt en deed ook dingen die haar kwetsten. Ze weet dat ze soms fout was, maar hij gaf haar geen kans en dat doet nog het meeste pijn. Haar hart mag wel gebroken zijn, toch voelt ze een immense boosheid in zichzelf. Hij is niet perfect en een relatie maak je met twee en tegelijk doe je ook beiden dingen fout. Mensen zijn niet altijd wie je wil dat ze zijn. Toch zal deze pijn wel helen, een gebroken hart kan gelijmd worden, het neemt alleen tijd in beslag.

que sera

Alles om ons heen verandert, snel traag, maakt niet uit, het verandert en hoe jammer ik het ook vind, ook ik moet veranderen.
Vandaag is weer zo een dag dat ik denk aan later en ook wel aan vroeger.

Ik neem een stap, ga vooruit en toch kijk ik achterom, denk aan wat er was en ben bang om wat komen gaat. Over mijn schouder blijft dat verleden me volgen en graag kijk ik weemoedig achterom.

Om maar weer eens de filosofische toer op te gaan: wat was, maakt wie we zijn en wie we zullen zijn. Ik kijk nu en dan eens om en mis al die dingen wel, iedereen maakt keuzes, al dan niet de juiste, maar het maakt wel wie we zijn en hoe we zullen zijn en reageren. Dit beangstigt me eigenlijk wel een beetje. Wat brengt de toekomst? Ik moet vooruit, maar ik ga niet zonder mijn rugzakje emotionele bagage.

Om het nog maar eens te zingen: 'que sera, sera'

denken

Het is weer zo een avond. Ik zit hier weer alleen, te denken aan de toekomst, het heden en verleden. Ik staar uit het raam, luister naar de stilte, de geluiden rondom mij, nietszeggend en toch vol betekenis. De wind die waait, het verkeer raast voorbij. Dit alles wijst erop dat het leven rondom mij verder gaat.

de wind is gedraaid

Eindelijk kan ik deze week weer eens lachen, zingen, dansen,... De depri-'ik kan het niet'-bui is voorbij. 'Waarom?' vraag je je nu af, awel, omdat het me deels toch al gelukt is. Nu nog gaan voor dat andere deel en dan is het morgen misschien wel tijd voor een feestje. Ik hoop het en hoop dat mijn geluk van vandaag morgen verder gaat en ook overslaat op de anderen die het nu best wel kunnen gebruiken.
De wereld lacht me toe en ik lach terug.

Time is al it takes

I'm feeling sad

I'm feeling bleu

and in a way it is because of you

I make mistakes

and I know that is all it takes

to screw up a perfectly good thing

It was good and I hope it will be good again

someday,

when you are ready

(Ja ik kan ook engelse gedichtjes schrijven)

eventjes tussendoor,: bad timing

Alles zit een beetje tegen, ik krijg niks gedaan. Toch heb ik heel veel te doen. En daarbovenop ben ik ook nog eens ziek. Maar sterk als we zijn, negeren we de lopende neus, hoofdpijn, buikpijn en koorts.

Bacteriën kennen hun timing wel. Ik heb twee weken nog nodig om gezond te blijven, daarna mag ik best een weekje ziek zijn.

Weet iemand soms een wondermiddel dat me recht kan houden?

love is all around

Morgen is het weer zover: Valentijnsdag. De dag waarop we onze liefde tonen voor elkaar. En hoe doen we dan in onze kapitalistische maatschappij? Door kadootjes te kopen natuurlijk. Dit verpest een beetje de romantische sfeer volgens mij. Het gaat niet langer om houden van maar om wie heeft het mooiste geschenk. Dit is jammer.

Maar als ik dan weer eerlijk mag zijn, ik hou wel van een beetje romantiek van tijd tot tijd. En laten we eerlijk zijn, is er een betere gelegenheid dan 14 februari?

Ik zal het maar bekennen ik doe ook mee aan de hele valentijnshype. Ja ook een rationeel iemand als mezelf laat zich wel af en toe eens gaan. Dus ook dit jaar ben ik op pad gegaan, maar dit is niet altijd makkelijk. Ik hou van persoonlijke originele kadootjes. Uiteraard maak ik het me dan moelijker, maar de verrassing is wel groter. Het kriebelt wel een beetje al vanavond, het verlangen naar jou morgen. Ik kan niet wachten je gezicht te zien.

Maar als afsluitertje nu voor iedereen van wie ik hou :

Happy Valentine !!!

jij en ik

Ik wil je vertrouwen

en heel veel van je hou'en

maar vaak gaat dit niet zomaar

het is niet makkelijk,

Wie ben ik

en wie ben jij?

Elkaar ontdekken is een begin,

een nieuwe start

geeft me hoop

ik wil geen einde,

maar wel begrip

het is niet makkelijk

wie ben jij

en wie ben ik?