anoniem

' ik wist niet dat jij zo zenuwachtig kon zijn' een uitspraak van mijn moeder vandaag, ik had wel willen antwoorden, 'gij kent mij ook niet meer, ge weet niet wie ik ben'.
Niet dat het mogelijk is, aangezien ik het soms zelf allemaal niet meer weet. Laat u niet bedriegen door mijn zelfzekere schijn.

liefdesperikelen

Om nog maar eventjes terug te komen op mijn vorig post over mijn kinderlijke naïviteit, ik denk dat ik weer maar een plat met mijn neus tegen een deur gelopen ben. Waarom maak ik toch steeds de verkeerde keuzes en beslissingen? En al helemaal als het gaat over liefde, verliefdheid en al die onzin die daarbij hoort.

Kriebels en verliefd zijn, is zo mooi, maar toch, het zal wel aan mij liggen hoor, loopt er wel altijd iets mis. Ik ben een beetje massochistisch als het op relaties aankomt en val dus altijd op iemand die waarschijnlijk toch niet de juiste is. Ik zou hiervan af moeten kunnen stappen, ik drijf mijn vriendinnen er immers het gekhuis mee in, maar een vos verliest z'n haren wel, maar niet z'n streken, zeggen ze toch altijd.

Ik hoop dat mijn nieuwste crush een beter einde heeft dan het begin nu is. Eigenlijk mag en kan de relatie niet, maar toch voelt het goed en vertrouwd. Achja, laten we gewoon hopen op een happy end of misschien een beter en kritisch inzicht van mezelf.

Moet je een snoepje hebben?

Als we klein zijn horen we vaak "niet met vreemde mensen meegaan" of " geen snoepjes aannemen van vreemde meneren". Als we ouder zijn, moeten we deze dingen zelf maar beslissen. Eens we een bepaalde leeftijd hebben bereikt, zouden we die kinderlijke naïviteit achter ons moeten hebben gelaten. Daar zit nu net mijn probleem, diep vanbinnen ben ik nog steeds dat kleine hulpeloze meisje.
Ik geloof misschien gewoon graag dat niet iedereen slecht is en zie graag het goede in mensen. Tuurlijk zijn er altijd mensen met slechte bedoelingen, maar toch niet iedereen.
De wereld is al grauw genoeg, laat mij dan maar dromen dat er nog veeld goede mensen rondlopen.

wat nu?

Een knagend gevoel kriebelt door mijn buik.

ik heb iets gedaan, maar of het goed of slecht is/was, daar ben ik niet uit, nog niet alleszinds. Ik kan alleen maar afwachten, het is een stap vooruit, maar ik weet alleen niet in welke richting, de juiste of de foute. Het is niet meer in mijn handen, maar toch, ik loop de muren op. Deed ik er wel goed aan?

Ik heb er inmiddels spijt van en toch ook niet, ik weet het allemaal eventjes niet meer.

Heeft er iemand misschien goede raad?

verlangen

Ik weet wie ik ben, ik weet wat ik wil, maar waar blijft het toch?

soms wou ik...

Soms wou ik dat ik net zoals hen was, die mooie , zelfzekere meisjes. Ik zou ook eens nagekeken willen worden, of spontaan met me laten flirten. Eigenlijk wil ik dit niet soms, maar vaak, nee, zelfs altijd. Iedereen weet altijd wat te doen, waarom ik dan niet?

Ik heb soms het gevoel dat iedereen beter af is zonder mij, de wereld zou een mooiere plaats zijn, moest ik er niet zijn. Niet dat iemand het zou merken als ik er niet was, ik ben het typische negeerbare meisje, wat niemand kent, aanspreekt of zelfs maar ziet staan.

Als ik er niet meer ben, zou iemand het merken?

slapeloos

ik lag te woelen, te draaien, te keren in mijn bed vanacht. langzaam tikte de tijd op de wekker voorbij, minuten werden uren, uren ongeveer een hele nacht. Af en toe dommelde ik in om weer telkens opnieuw wakker te worden, rechtop zittend in het bed. Langzaamaan kwam de ochtend, ik stond op met een dubbel gevoel en ook zo moe.
Wie wat waar waarom alles draait door mijn hoofd. Ik moet op zoek naar antwoorden, dat is mijn queeste.

Wat is dat toch allemaal?

Wat is dat toch deze week, heb ik ergens iets op mij hangen ofzo? Nu vraag je je vast af waarover het gaat, wel het zit zo. Deze week val ik blijkbaar in de smaak bij mannen, nu ja mannen...

Het begon allemaal dit weekend, ik ga uit, met mijn vriendje weliswaar. Wat is daar nu vreemd aan, zul je denken? Wel ik sta er in een gewone outfit, niets sletterig ofzo, gewoon een kleedje met mouwen en een legging. Op een gegeven moment moet mijn vriendje naar het toilet, de natuur roept soms he. Ik sta daar dus mannenloos :D Niet voor lang zo blijkt. Een seconde nadat mijn vriend uit het zicht is verdwenen staat er al een vies ventje tegen mij op te schuren. Joepie denk ik dan, lang leve de ellebogen!!! (Dit hielp niet natuurlijk, gelukkig kwam mijn vriendje snel terug :p) Een half uurtje later sloeg de dorst toe en ging mijn vriendje drank halen, hij weg, voel ik toch niet een hand op mijn kont van een man die minstens dubbel zo oud is als mezelf(megajakkes!!!!) Zeer grappig allemaal volgens de omstaanders, ikzelf zie er de humor minder van in eigenlijk.

Ik denk dan het is gelegenheidsgebonden en het ligt aan het weekendsfeertje (lees :zatte mensen)

Nu vandaag midden in de week (woensdag dus) wandel ik van de bushalte naar huis, het zonnetje schijnt immers. Ik wandel dus, alleen rustig mijmerend over de lente en al die leuke lentekriebels. Opeens vertraagt er een auto, met een jonge kerel in (duh...) hij bekijkt me van kop tot teen, glimlacht eventjes naar mij en knikt (ken de kerel totaal niet) en rijdt dan gewoon vlot door.

Nu de moraal van het verhaal is: mannen zijn raar!!!!

Het ligt misschien aan mij, maar toch waarom doen ze dat, vraag ik er om? Ik dacht het niet dus! Ik vraag er niet om om door een of andere vettige kerel begaapt of bepottelt te worden, ik doe da toch ook niet en eerlijk gezegd ik hou er ook niet van. Maarja het is lente, we zullen er in de tijden van warm weer en dus ook minder kleding weer mee moeten leven...

nieuwe start?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier mijn gedacht nog eens ben komen spuien. Het is ondertussen al terug een koude dag, na zo een mooie lente-week. Ik denk dat het weer een beetje mijn gemoed volgt. Bloemen staan al in bloei en nu na een nachtje sneeuw kan dat zo allemaal stuk zijn, dit is niet alleen in de natuur zo, maar ook bij ons. Een verkeerd woord, een verkeerd opgevatte uitspraak en heel veel is kapot. Toch hoop ik dat net zoals die bloempjes weer zullen bloeien ook voor mensen een nieuwe start kan komen.

que sera

Alles om ons heen verandert, snel traag, maakt niet uit, het verandert en hoe jammer ik het ook vind, ook ik moet veranderen.
Vandaag is weer zo een dag dat ik denk aan later en ook wel aan vroeger.

Ik neem een stap, ga vooruit en toch kijk ik achterom, denk aan wat er was en ben bang om wat komen gaat. Over mijn schouder blijft dat verleden me volgen en graag kijk ik weemoedig achterom.

Om maar weer eens de filosofische toer op te gaan: wat was, maakt wie we zijn en wie we zullen zijn. Ik kijk nu en dan eens om en mis al die dingen wel, iedereen maakt keuzes, al dan niet de juiste, maar het maakt wel wie we zijn en hoe we zullen zijn en reageren. Dit beangstigt me eigenlijk wel een beetje. Wat brengt de toekomst? Ik moet vooruit, maar ik ga niet zonder mijn rugzakje emotionele bagage.

Om het nog maar eens te zingen: 'que sera, sera'

denken

Het is weer zo een avond. Ik zit hier weer alleen, te denken aan de toekomst, het heden en verleden. Ik staar uit het raam, luister naar de stilte, de geluiden rondom mij, nietszeggend en toch vol betekenis. De wind die waait, het verkeer raast voorbij. Dit alles wijst erop dat het leven rondom mij verder gaat.

Miauwkes (of toch maar niet)

Vooraleer we weer denken dat er een kat buiten zit te mauwen, kijk dan eerst eens of u de tv niet heeft afgestemd op Idool.

Idool is toch zo hilarisch in het begin. Love those pré-selecties! Ik snap niet dat mensen zich zo belachelijk kunnen of durven maken, tenzij voor een weddenschap. Dit jaar verrast VTM ons met een nieuwe jury. Laten we zeggen dat ook zij de jankende katjes niet sparen.

Hier enkele quotes:

• in de buurt van zaventem noemen ze dat geluidsoverlast
• wij gaan er verder niks mee doen, en jij hopelijk ook niet
• Waarom heb je dat liedje niet in het Engels gezongen? Dat was Engels, ik heb het geprobeerd hè (beeldt u daarbij een heel erg limburgs accent in)
• ik wil deze martelgang niet laten verdergaan
• je hebt wel lange benen, maar de jury heeft erg lange tenen, dus nee
• veni, vidi, shitty
• denk je nu echt dat je kan zingen?
• Ga je naar dezelfde kapper als Willy Claes?
• als de lichten zijn gedoofd, heb jij ons een peer gestoofd
• ik voel geen passie, maar compassie
• wie zingt met zijn armen gekruisd, is op voorhand gebuisd

Dus de conclusie (van de sadist in mij) is dat de eerste rondes een bron van goed entertainment zijn en uiteraard zalige uitlachtelevisie.

Waarom?

Waarom?
Die vraag zweeft door mijn hoofd
Ik weet het niet hoe of wat
Maar wat doe ik toch fout
Geef een logisch antwoord
Is dat teveel gevraagd
Misschien wel
Maar het kan zoveel verklaren
Wat gezegd is, is gezegd
Ontken maar niet
Ik ben niet dom
Toch vraag ik me af waarom?

onzeker

Het is weer zo een avond, ik zit hier weer te piekeren. Ik voel me bedreigd op een bepaalde manier.
Ik ben onzeker over wat ik zie, hoor, lees. Ik weet ik ben verre van perfect en ook niet het mooiste meisje. Anderen maken me onzeker.
Zelfs vrienden maken me onzeker, waarom ben ik niet zoals zij zijn? Ik wil ook wel perfect zijn en al de juiste dingen doen en zeggen, maar dat kan nu eenmaal niet. Dat ben ik niet en vrees dat ik dat ook nooit wordt, hoezeer ik ook probeer.

onredelijk mens

Maybe our mistakes are what make our fate. Without them, what would shape our lives? Perhaps if we never veered off course, we wouldn't fall in love, or have babies, or be who we are. After all, seasons change. So do cities. People come into your life and people go. But it's comforting to know the ones you love are always in your heart. And if you're very lucky, a plane ride away.

Sex and the city: I heart NY

Onze fouten en misstappen maken ons tot wie we zijn en ook hoe we ons gedragen bij anderen. Iedereen , ja zelfs ik, maakt fouten. Af en toe ben ik wel een onuitstaanbaar en uiteraard onredelijk kreng, maar dat hoort bij me, dat neemt niet weg dat ik van de op dat moment gedupeerde persoon hou. Daarom ben ik soms net zo onredelijk omdat ik weet dat deze mensen ertegen kunnen. Ik wil niet altijd zo doen hoor, maar weet niet waarom.

Volgens mij is het omdat je in mijn hartje zit en ik hopelijk ook in dat van jouw?

joepie technologie!!!

Computers, e-mail, internet, venten (leg je de link?) : allemaal miserie!!!
Net op het moment dat er een belangrijk mailtje moet verstuurd worden, wil mijn mailboxsysteem eventjes niet meewerken. Bestandjes opladen, duurt lekker lang om vervolgens foutmeldingen te geven en dan niet te verzenden ( voel je de vreugde?). Laten we hier een feestje om bouwen!

Waar is de tijd naartoe, toen het nog allemaal simpel was: met de postduif. Eventjes een briefje verzenden: vogeltje in de lucht en weg was het, geen foutmeldingen, niets. Het kwam er gewoon op aan het beestje op tijd en stond te voorzien van eten en drinken.

Maar jammer genoeg staat de tijd niet stil en heeft iemand ( een man waarschijnlijk :p) de drang gehad om alles even 'eenvoudiger' en 'sneller' te maken. Een half uur om een mail te versturen, ik ben te voet (aangezien ik weiger te fietsen) soms sneller.

Maarja in dit tijdperk van vooruitgang laten we blij zijn en het eren dat het er is. Toch jammer dat het niet werkt.

lang leve de puberteit !!!

Iedereen kent het fenomeen van de puberteit wel, we hebben het zelfs allemaal moeten doorstaan. En wie weet zullen degene met de behoefte zich voort te planten het nog wel eens moeten doorstaan.

Het leven met een puberaal zusje in huis is toch zo ongelofelijk gezellig. De arme onbegrepen wezentjes. Ikzelf was vast ook wel een ongeloofelijk kreng, maar daar had ik toch geen last van. De meest uitgesproken zin van het moment thuis is: 'Ik krijg nooit iets en niemand heeft hier aandacht voor mij!' Bij deze uitspraak stel ik me als grote zus vragen. Hoe kun je een door het huis grommelend overal zooi achterlatend persoon negeren. Het niets krijgen bovendien vind ik dan ook weer vrij relatief, alle kleding wordt te klein zodat de garderobe vrij frequent vernieuwd wordt.

Nog een puberfenomeen is de problemen met verliefdheid. Oh wee degene wie twee meter in de buurt van de computer komt als ze op msn zit. Je moest maar vanop die afstand kunnen lezen (in een vrij klein lettertype) wat ze zit te typen.
Verliefdheid is in die periode ook zo gecompliceerd, die is op die en op die tegelijk verliefd maar niet op de persoon wat dan weer verliefd is op hem. Een soap is er niks tegen, probeer dat maar eens te volgen, het gaat allemaal snel tegenwoordig: het aan en uitmaken in ons msntijdperk.

Vaak is een puber in huis lachwekkend (als ze niet kijkt natuurlijk, want anders ...). De meest onzinnige dingen zijn zo een drama. Het sfeertje in huis tijdens zo een puberbui is soms wel minder, maar ja nog enkele jaartjes. (Niet te lang hoop ik)

Waarom doe ik zo?

Niet dat ik depresief ben ofzo, maar het gaat me precies niet zo voor de wind momenteel. Maar ik weet het eventjes allemaal niet meer. Dit klinkt misschien gek uit de mond van een verstokte piekeraar als mezelf, maar ik denk op dit moment wel na over alles en toch ook weer over niets.
Ik gedraag me afstandelijk terwijl ik nood heb aan een knuffel. En er is geen reden voor. Ik weet ook niet waarom, maar het is gewoon zo. Als iemand een antwoord weet op mijn vreemde gedrag, zeg me het dan, want ik weet het eventjes niet meer

Eenzaamheid

Hier sta ik dan in stilte tussen al dat lawaai. Ik ben alleen met zoveel mensen rondom me. Ik weet ook wel dat dat onzinnig klinkt, maar hier komt dan de kluizenaar in me naar boven. Ik heb soms nood aan stilte in al die drukte van het hedendaagse leven. Alleen zijn doet soms deugd. Het geeft tijd om na te denken. Eenzaamheid is soms een geschenk.

Maar als ik nood heb aan een luisterend oor, staat er altijd wel iemand klaar. Dat is zelfs nog een groter geschenk

Ben jij jezelf?

Later that day I got to thinking about relationships.
There are those that open you up to something new and exotic, those that are old and familiar, those that bring up lots of questions, those that bring you somewhere unexpected, those that bring you far from where you started, and those that bring you back.
But the most exciting, challenging and significant relationship of all is the one you have with yourself. And if you can find someone to love the you you love, well, that's just fabulous

(SATC: an American girl in Paris-part deux)

Natuurlijk zit er in deze quote van Sex and the city een vorm van waarheid. Een relatie kan enkel slagen als je iemand vindt die van je houdt zoals je bent.
Maar wie ben ik eigenlijk? Ben ik daar niet die en ergens anders een totaal ander persoontje? Iedereen draagt maskers en past zich aan de situatie aan. Bij wie zijn we werkelijk onszelf? Ben ik nu mezelf of ook weer niet? Weten wie we zijn is belangrijk. Iedereen is anders en moet geaccepteerd worden om dat anders zijn. Ik zou willen dat iedereen van wie ik hou zichzelf kan zijn bij mij.
Daarom vraag ik je "Kan jij jezelf zijn bij mij?"