liefdesperikelen

Om nog maar eventjes terug te komen op mijn vorig post over mijn kinderlijke naïviteit, ik denk dat ik weer maar een plat met mijn neus tegen een deur gelopen ben. Waarom maak ik toch steeds de verkeerde keuzes en beslissingen? En al helemaal als het gaat over liefde, verliefdheid en al die onzin die daarbij hoort.

Kriebels en verliefd zijn, is zo mooi, maar toch, het zal wel aan mij liggen hoor, loopt er wel altijd iets mis. Ik ben een beetje massochistisch als het op relaties aankomt en val dus altijd op iemand die waarschijnlijk toch niet de juiste is. Ik zou hiervan af moeten kunnen stappen, ik drijf mijn vriendinnen er immers het gekhuis mee in, maar een vos verliest z'n haren wel, maar niet z'n streken, zeggen ze toch altijd.

Ik hoop dat mijn nieuwste crush een beter einde heeft dan het begin nu is. Eigenlijk mag en kan de relatie niet, maar toch voelt het goed en vertrouwd. Achja, laten we gewoon hopen op een happy end of misschien een beter en kritisch inzicht van mezelf.

wat nu?

Een knagend gevoel kriebelt door mijn buik.

ik heb iets gedaan, maar of het goed of slecht is/was, daar ben ik niet uit, nog niet alleszinds. Ik kan alleen maar afwachten, het is een stap vooruit, maar ik weet alleen niet in welke richting, de juiste of de foute. Het is niet meer in mijn handen, maar toch, ik loop de muren op. Deed ik er wel goed aan?

Ik heb er inmiddels spijt van en toch ook niet, ik weet het allemaal eventjes niet meer.

Heeft er iemand misschien goede raad?

tranen

ik wil huilen om zoveel verdriet, maar het gaat niet meer, de tranen zijn op. Staren naar de oneindigheid is het enige wat me nog rest.

zo moe. My cry for help

ik ben zo moe, zo ontzettend moe, ik kan niet meer, het is te veel. Ik slaap niet meer, en ben zo moe.

Het is allemaal te veel, ik ben niet meer blij of gelukkig, ik weet niet meer hoe dat moet. het gaat niet meer. Ik sta zo alleen, er is niemand. Wat is gelukkig zijn? Het is alvast niet dat knagende gevoel in je maag of die voortdurende pijn in je hart. De tranen blijven komen, een voor een, de zoute smaak over mijn wangen.
Geluk is ook niet die ongelofelijke puinhoop in mijn hoofd, ik weet niets meer. Kan niet meer omgaan met mensen, weet niet meer wat of hoe ik mij moet gedragen.

Wie ben ik, en waarom ben ik zo?

Zoveel vragen en geen antwoorden

ik zit een een diep zwart gat en wil er uit, maar het lukt me gewoon niet.

soms wou ik...

Soms wou ik dat ik net zoals hen was, die mooie , zelfzekere meisjes. Ik zou ook eens nagekeken willen worden, of spontaan met me laten flirten. Eigenlijk wil ik dit niet soms, maar vaak, nee, zelfs altijd. Iedereen weet altijd wat te doen, waarom ik dan niet?

Ik heb soms het gevoel dat iedereen beter af is zonder mij, de wereld zou een mooiere plaats zijn, moest ik er niet zijn. Niet dat iemand het zou merken als ik er niet was, ik ben het typische negeerbare meisje, wat niemand kent, aanspreekt of zelfs maar ziet staan.

Als ik er niet meer ben, zou iemand het merken?

nieuwe start?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier mijn gedacht nog eens ben komen spuien. Het is ondertussen al terug een koude dag, na zo een mooie lente-week. Ik denk dat het weer een beetje mijn gemoed volgt. Bloemen staan al in bloei en nu na een nachtje sneeuw kan dat zo allemaal stuk zijn, dit is niet alleen in de natuur zo, maar ook bij ons. Een verkeerd woord, een verkeerd opgevatte uitspraak en heel veel is kapot. Toch hoop ik dat net zoals die bloempjes weer zullen bloeien ook voor mensen een nieuwe start kan komen.

Een gebroken hart

Een traan vormt zich in haar ooghoek, stilletje rolt deze traan over haar wang naar haar lippen. Het smaakt een beetje zout, maar dat deert haar niet. De smaak is niet half zo erg als de pijn in haar hart. Waarom toch? Ze begrijpt het niet, de reden van zijn vertrek was zo vaag. Het lag volledig aan haar, volgens hem, maar hijzelf is toch ook niet perfect, hij heeft ook fouten gemaakt en deed ook dingen die haar kwetsten. Ze weet dat ze soms fout was, maar hij gaf haar geen kans en dat doet nog het meeste pijn. Haar hart mag wel gebroken zijn, toch voelt ze een immense boosheid in zichzelf. Hij is niet perfect en een relatie maak je met twee en tegelijk doe je ook beiden dingen fout. Mensen zijn niet altijd wie je wil dat ze zijn. Toch zal deze pijn wel helen, een gebroken hart kan gelijmd worden, het neemt alleen tijd in beslag.

:(

Waarom doe ik toch altijd mensen pijn waar ik om geef? T is allemaal mijn eigen schuld, maakt niet uit, maar voel me zo verdomd in de steek gelaten.
Niets lukt of kan ik nog. Concentratie is ver zoek en nadenken is al helemaal niet aan de orde. Ik kan niet meer en kwets nu mensen nodeloos, gewoon omdat het niet lukt of wilt lukken. Het kleinste detail is te veel om mij nu te doen instorten.

Dit was dan eventjes mijn korte intermezzo in deze drukke stressy tijden.
Voor iedereen die ik momenteel kwets ik bedoel het zo niet en weet niet waarom ik het doe.

Time is al it takes

I'm feeling sad

I'm feeling bleu

and in a way it is because of you

I make mistakes

and I know that is all it takes

to screw up a perfectly good thing

It was good and I hope it will be good again

someday,

when you are ready

(Ja ik kan ook engelse gedichtjes schrijven)

You're the one

When I fell to the floor tonight, I was so scared, I was so terrified. Then I saw you, and I promised myself that if I could just get up, I'd walk over to you... I'd tell you how much I need you and how much I want you... and how nothing else matters

One three hill

jij en ik

Ik wil je vertrouwen

en heel veel van je hou'en

maar vaak gaat dit niet zomaar

het is niet makkelijk,

Wie ben ik

en wie ben jij?

Elkaar ontdekken is een begin,

een nieuwe start

geeft me hoop

ik wil geen einde,

maar wel begrip

het is niet makkelijk

wie ben jij

en wie ben ik?

Waarom?

Waarom?
Die vraag zweeft door mijn hoofd
Ik weet het niet hoe of wat
Maar wat doe ik toch fout
Geef een logisch antwoord
Is dat teveel gevraagd
Misschien wel
Maar het kan zoveel verklaren
Wat gezegd is, is gezegd
Ontken maar niet
Ik ben niet dom
Toch vraag ik me af waarom?

onzeker

Het is weer zo een avond, ik zit hier weer te piekeren. Ik voel me bedreigd op een bepaalde manier.
Ik ben onzeker over wat ik zie, hoor, lees. Ik weet ik ben verre van perfect en ook niet het mooiste meisje. Anderen maken me onzeker.
Zelfs vrienden maken me onzeker, waarom ben ik niet zoals zij zijn? Ik wil ook wel perfect zijn en al de juiste dingen doen en zeggen, maar dat kan nu eenmaal niet. Dat ben ik niet en vrees dat ik dat ook nooit wordt, hoezeer ik ook probeer.

ver weg in dromenland

In slaap vallen in jouw armen is het liefste wat ik doe. Dromen van mijn prins op het witte paard (of toch zoiets soortgelijk), wetend dat je naast me ligt. Ik voel me veilig en beschermd. Wakker worden is voor mij dan helemaal niet erg, kijken naar jou slapend, luisteren naar je adem. Zachtjes geef ik je een kusje en val terug in slaap.

onredelijk mens

Maybe our mistakes are what make our fate. Without them, what would shape our lives? Perhaps if we never veered off course, we wouldn't fall in love, or have babies, or be who we are. After all, seasons change. So do cities. People come into your life and people go. But it's comforting to know the ones you love are always in your heart. And if you're very lucky, a plane ride away.

Sex and the city: I heart NY

Onze fouten en misstappen maken ons tot wie we zijn en ook hoe we ons gedragen bij anderen. Iedereen , ja zelfs ik, maakt fouten. Af en toe ben ik wel een onuitstaanbaar en uiteraard onredelijk kreng, maar dat hoort bij me, dat neemt niet weg dat ik van de op dat moment gedupeerde persoon hou. Daarom ben ik soms net zo onredelijk omdat ik weet dat deze mensen ertegen kunnen. Ik wil niet altijd zo doen hoor, maar weet niet waarom.

Volgens mij is het omdat je in mijn hartje zit en ik hopelijk ook in dat van jouw?

joepie technologie!!!

Computers, e-mail, internet, venten (leg je de link?) : allemaal miserie!!!
Net op het moment dat er een belangrijk mailtje moet verstuurd worden, wil mijn mailboxsysteem eventjes niet meewerken. Bestandjes opladen, duurt lekker lang om vervolgens foutmeldingen te geven en dan niet te verzenden ( voel je de vreugde?). Laten we hier een feestje om bouwen!

Waar is de tijd naartoe, toen het nog allemaal simpel was: met de postduif. Eventjes een briefje verzenden: vogeltje in de lucht en weg was het, geen foutmeldingen, niets. Het kwam er gewoon op aan het beestje op tijd en stond te voorzien van eten en drinken.

Maar jammer genoeg staat de tijd niet stil en heeft iemand ( een man waarschijnlijk :p) de drang gehad om alles even 'eenvoudiger' en 'sneller' te maken. Een half uur om een mail te versturen, ik ben te voet (aangezien ik weiger te fietsen) soms sneller.

Maarja in dit tijdperk van vooruitgang laten we blij zijn en het eren dat het er is. Toch jammer dat het niet werkt.

was ik maar bij je

Ze zit hier nu alleen, te denken te piekeren.
Ze voelt zich eenzaam, heeft nood aan een knuffel, zijn zachte armen om haar heen. Een lief woordje zachtjes in haar oor gefluisterd. Lag ze nu maar in zijn armen, warm en teder. Ze zou zich beschermd voelen, niet meer zo alleen. Dan kon ze luisteren naar zijn hart, dromen dat zijn hart klopt voor haar.
Ze denkt aan die andere avond toen hij bij haar was. Die lieve aanrakingen van hem doen haar steeds opnieuw wegdromen. Het geeft haar een warm, liefdevol gevoel vanbinnen. ze denkt opnieuw aan die zachte strelingen over haar armen, rug en hals.
Was ze nu maar niet alleen, was ze maar bij hem, in zijn armen wegdromen van al wat was en komen zal.

stilte

stilte in mijn hoofd

ik hoor alles

en toch ook niets

stilte in mijn hart

toch klopt het gewoon verder

voor jou

dromen

Daar zat ze dan die avond, niet wetend wat te doen. Ze dacht aan hem terwijl ze stilletjes voor zich uit staarde.
Vlinders fladderde door haar buik, wat voelt het toch goed om verliefd te zijn. Gewoon denken aan iemand waar je om geeft, het verlangen hem te zien. Nog een nacht en dan zag ze hem weer. Minuten duren uren, uren duren weken. Kon ze maar slapen, dromen van hem, dan was hij weer wat dichter.
Ze staarde verder naar het plafond.

Waarom doe ik zo?

Niet dat ik depresief ben ofzo, maar het gaat me precies niet zo voor de wind momenteel. Maar ik weet het eventjes allemaal niet meer. Dit klinkt misschien gek uit de mond van een verstokte piekeraar als mezelf, maar ik denk op dit moment wel na over alles en toch ook weer over niets.
Ik gedraag me afstandelijk terwijl ik nood heb aan een knuffel. En er is geen reden voor. Ik weet ook niet waarom, maar het is gewoon zo. Als iemand een antwoord weet op mijn vreemde gedrag, zeg me het dan, want ik weet het eventjes niet meer